İki hafta öncesinde umutluydu. Bu seferki eskileri gibi olmayacak diye geçiriyordu içinden. Hem ondan daha iyisini mi bulacaktı ki. Ama şimdi bununda beklediği gibi gitmediğini anladı. Sorunun nerede olduğunu bulmaya çalıştı. İlk karşıya yüklendi, aradı, taradı. En ufak problem, istemediği gibi olan bir şey bulamadı karşıda. Korktu, çünkü yine kendisindeydi sorun. Karşıda bulsaydı aradığını, onun altına sığınıp kendini kandırabilirdi belki. Bundan öncekilerde de öyle mi yaptım acaba diye geçirdi içinden, hep karşıdaki sorunlara sığınmak. Hayır dedi, kendine haksız yere yüklendiğini düşündü.
Karşısındaki kusursuzdu. Ona kendisiyle ilgili bir bahane sunamazdı. Söyleyeceği şeyler aklındaydı çok net olmamakla beraber. Daha fazla üzüntüye sebep olmaktan, karşısındakini daha fazla üzmekten çekiniyordu. Cümlelerini toparladı ve söyledi. Olduramadığını, daha fazla ileri gidemeyeceğini anlattı. Karşısındakinin tavrına baktı ve anlayışlı davrandığını düşündü, öyleydi de. Ama neler hissettiğini bilemedi, bilmekten korktu. Hep karşısındakini incitmekten korkarak yaşarken bu sefer de kendi incindi, belki de incitti de.
Karşısındaki ne kadar anlayışlı gibi görünse de, sandığından zor geçmişti o dakikalar. Dışarı çıktılar, aynı yöne gideceklerdi. Karşısındaki bir yere uğraması gerektiğini söyledi. Onayladı. Karşısındaki her şey için teşekkür etti ve sarıldı. Bu ilk ve son sarılmalarıydı. O an yaptığı şeyin ciddiyeti daha iyi anladı. Karşısındaki kendini kötü hissetmesine gerek olmadığını söyledi. “Olmayınca olmuyor” dedi. Ama kendini kötü hissediyordu. O an üzdüğünün farkına vardı. O da üzüldü. Arkasına bakamadan yürürken gözünden gelen iki damla yaşa engel olamadı.
